স্মৃতি মোৰ জাগেহি মনত

 স্মৃতি মোৰ জাগেহি মনত

ক'ত শত জনমৰ বিৰহ চকুলো মোৰ

দুগালেদি বাগৰি ধৰাত ;

ধুলিৰ লগত মিলি বতাহত ঢৌ খেলি

মিলি যায় দূৰ দিগন্তত ৷

মেঘৰ চপৰাবোৰ শূন্যত মাৰে বুৰ

নাই তাত স্মৃতি বেদনাৰ ;

নদীৰ বুকুত সোণ বুৰ গলে নাওঁ খন

নসৰে চকুলো বিষাদৰ ৷

চন্দ্ৰমাৰ পৰশত ফুলা সেই উলাহত

মৰহিলে ভেটফুল পাহি,

পালে পুৱা সুৰুযৰ নিৰ্ম্মম আঘাত ঘোৰ

দুখ মোক নলগাই আহি ৷

নিজানত ফুলি থকা দেখা যে বকুল জোপা

কেতেকীয়ে গালে গীত ফাঁকি,

পাতৰ আঁৰত পৰি সকৰুন সুৰ ধৰি

বুকু মোৰ ভাগি যায় সখি ৷

 

ভাবো ! ক’ত প্ৰভাতৰ দুখৰ কাহিনী মোৰ

সাঁচি থোৱা গোপনে হিয়াত,

কল্পনাৰ দ’ল সাজি অসীম আবেগ ৰাশি

কেতিয়ানো জনাম তোমাত ৷

অতীতৰ দিনবোৰ এটি এটি কৰি মোৰ

দুখ লেখি পৰেহি মনত,

মাৰ যোৱা হাঁহিবোৰ অশ্ৰু ৰূপে বিষাদৰ

বৈ যায় মাথোঁ দুগালত ৷

কতনা প্ৰদীপ হায় অজানিতে মাৰ যায়

ভকতিৰে জ্বলোৱা হিয়াত;

চেনেহী শলিতা গচি পৰি থাকে স্মৃতি যাচি

যুগ যুগ মাথোঁ ই ধৰাত ৷

বিদ্ৰূপৰ হাঁহি মাৰি লাউখোলা থাকে পৰি

শ্মশানৰ নিৰ্জন বুকুত,

চিতাৰ ধোঁৱাই আহি বাতৰি জনাই হাঁহি

স্মৃতি মোৰ জাগে হৃদয়ত ৷